November 2004 door de Braun Weisse Tulpen

   
 

 

Interview met Ralph Gunesch

“Mijn droom? Meine Fresse! Ooit een keer met Thierry Henry samen mogen spelen.”

 

 

 

 

 

naam:                      Ralph Gunesch

rugnummer:              26

positie:                     verdediging

gewicht:                   76 kg

lengte:                     1.89 m

geboortedatum:         02-09-1983

bij St. Pauli sinds:       2003

eerdere clubs:           SV Baesweiler,

SV Setterich,

Germania Teveren,       

Alemannia Aachen

 

 

We treffen Ralph daags na de teleurstellend verlopen thuiswedstrijd tegen Chemnitz (0-0). Via allerlei sms'jes op telefoontjes van allerlei mensen is het gelukt vandaag om 16.15 uur een afspraak met de sympathieke verdediger te regelen. Ralph stelt voor met zijn auto naar de Alster te rijden (“Ist doch schön?”), waar hij een rustig tentje weet met uitzicht op het water. Tijdens de rit begrijpen we direct waarom alle gesigneerde kaarten dwars door de auto geslingerd zijn. Als we eindelijk een parkeerplek gevonden hebben (“Meine Fresse, wat is het druk! Ik kom hier normaal gesproken nooit op zaterdag”), nestelen we ons aan de Alster in alle drukte aan een tafeltje in ‘Boulevardpassage Alex’ voor een ontspannen gesprek.

 

BWT:

Ralph, fantastisch dat je op zo’n korte termijn tijd voor ons vrij wilde maken!

Ralph:

        Dat spreekt toch voor zich. Het is gewoon hartstikke leuk om te doen. Bovendien hoort het geven van interviews bij het voetbal. En tijd vrijmaken voor fans ook. Ik realiseer me heel goed dat het niet vanzelfsprekend is dat bij elke uitwedstrijd er weer minstens 2000 fans de moeite hebben genomen ons te volgen. Als ik op deze manier iets voor de fans terug kan doen, doe ik dat graag. Anders gaan ze nog denken “Hebben de spelers eigenlijk wel door wat we allemaal voor ze over hebben?”

BWT:

Laten we het eens hebben over de wedstrijd van gisteren. Wat ging er volgens jou fout?

Ralph:

        We scoorden niet! Als je in de eerste helft die goal wel snel maakt, en die kansen waren er, dan wordt het zo 3-0, 4-0. Nu bleven we maar tegen die verdedigende muur opbeuken. We konden tot aan de 16-meterlijn rustig combineren, maar zeker in de tweede helft misten we in die laatste meters naar de goal de creativiteit om Chemnitz te verrassen. Die gasten stonden op de laatste plaats, kwamen voor een punt en dat hebben ze gekregen. Met mijn eigen prestatie was ik wel tevreden, want we hielden de nul achterin. Maar de teleurstelling over het gelijke spel overheerst toch.

BWT:

Als jullie een wedstrijd verliezen, is je duidelijk aan te zien dat je daar van baalt. Speel je op zo’n moment een rol of is het gemeend?

Ralph:

        Absolute ernst! Ik slaap daar niet van. Vannacht heb ik ook geen oog dicht gedaan. Er zijn spelers die makkelijk over een nederlaag heenstappen. Als ze in de wedstrijd alles gegeven hebben, heb ik daar ook vrede mee. Maar wanneer ze tijdens de wedstrijd zich al bij een nederlaag neerleggen, zeg ik er wat van. 

BWT:

Aan het begin van het seizoen was je geblesseerd en Robert Palikuca deed het als voorstopper uitstekend. Was je op dat moment bang voor je plaats in het elftal?

Ralph:

        Nee, dat niet. Natuurlijk is het vervelend als je er zelf niet bij kan zijn, maar ik zit dan echt niet te hopen dat het elftal verliest of zo. Ik wist dat ik mijn kans wel weer zou krijgen.

BWT:

Je bent vorig seizoen door trainer Gerber gehaald, maar die werd ontslagen. Als er dan een nieuwe trainer (Andreas Bergmann, red.) wordt aangesteld, ben je dan onzeker?

Ralph:

        Als voetballer moet je professioneel genoeg zijn om daar mee om te gaan. Iedereen begint dan weer op nul. Feit is wel dat Franz Gerber me altijd het vertrouwen gegeven heeft, ook tijdens de periodes dat ik geblesseerd was. Hij haalde me hierheen, hoewel ik net hersteld was van een zware knieblessure.

BWT:

Kun je aangeven wat op voetbalgebied het verschil is tussen de trainers Gerber en Bergmann?

Ralph:

        Onder Gerber lag de nadruk op conditietraining. Nu trainen we meer op spelsituaties en positiespelletjes. Bergmann probeert er naast de inzet beetje bij beetje ook voetbal in te brengen. Eén van de grote verschillen is dat we onder Gerber man op man speelden en nu meer een soort zonedekking. Vroeger betekende dat bijvoorbeeld dat onze linksbuiten de rechtsback van de tegenstander over het hele veld moest volgen, nu lossen we dat anders op. Zo spaar je energie voor andere, beslissende momenten.

BWT:

Jouw vorige werkgever was Alemannia Aachen. Zijn er verschillen en overeenkomsten tussen St. Pauli en Aachen?

Ralph:

        Overeenkomst is dat beide clubs inzet hoog in het vaandel hebben staan. Bovendien is er zowel in het Tivoli-stadion (thuishaven van Alemannia, red.) als am Millerntor altijd veel publiek, dat voor een ‘Riesenatmosphäre’ zorgt. Als ik een verschil zou moeten noemen dan valt me op dat de fans van St. Pauli met hun gezang hun eigen club steunen, terwijl de fans van Aachen zich vooral tegen de tegenstander richten. De agressie is daar ook groter. Als ik me ergens aan erger in het voetbal is het wel agressie op de tribunes.

BWT:

        Had je in Aachen ook zoveel contact met de fans?

Ralph:

        Nee, maar mijn positie bij Aachen was een andere dan hier.

BWT:

        In Hamburg ben je zelfs lid geworden van de fanclub ‘Die feuchten Biber’

Ralph:

Dat klopt. Vorig seizoen was ik voor de uitwedstrijd tegen Preußen Münster geschorst. Ik wilde de wedstrijd echter wel graag zien en dus vroeg ik aan Christoph Haverkamp (elftalleider, red.) om kaartjes voor me te regelen. “Waarom ga je niet met de fans met de trein mee?”, vroeg hij. Dat er voor dit soort wedstrijden een treinreis door de Fanladen wordt aangeboden, daar heb je helemaal geen weet van. Ik ben dus meegegaan. Hartstikke leuk. Zo kwam ik in contact met Maik Krükemeier en dat klikte bijzonder goed. Later hebben we elkaar privé nogmaals getroffen en in de zomer samen EK-wedstrijden gekeken. Op een bepaald moment vroeg ik of er ook spelers van hun fanclub Die Feuchten Biber lid mochten worden. Waarom ook niet? Sinds kort ben ik dus officieel een Biber. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat alle andere fanclubs niet leuk of goed zijn, hoor! Ik ben ook actief op het Fan Forum onder mijn bijnaam Ralle, een verbastering van Ralph.

BWT:

        Heb je nog wel contact met spelers van Aachen?

Ralle:

        Ja, keeper Straub, Willy Landgraf en Stefan Blank spreek ik nog regelmatig. Laatstgenoemde is nog steeds lyrisch over St. Pauli. Hij heeft het hier erg naar zijn zin gehad.

BWT:

Op dinsdag 5 oktober stonden wij met vele andere fans voor Jan met de Korte Achternaam in het Westfalenstadion van Dortmund. Als we het allemaal goed verstaan hebben, riep voorzitter Littmann toen door de megafoon dat de spelersgroep voor de volgende trip naar Dortmund de helft van het treinkaartje zal betalen. Klopt dat?

Ralle:

        Ja.

BWT:

        Hoe komt een spelersgroep tot zo’n besluit?

Ralle:

        Ter plekke. Dat de fans uren in de trein hebben gezeten om een paar minuten voor de aftrap te horen dat de wedstrijd is afgelast, is spijtig. Die tijd kunnen we niet teruggeven. We kunnen echter wel door een financiële tegemoetkoming laten blijken dat we het waarderen dat er altijd weer zoveel fans meekomen naar onze uitwedstrijden. Eerder in het seizoen hebben we na de wedstrijd tegen Union Berlin het volledige premiegeld (€ 2500,= voor het hele team, red.) aan de Fanladen geschonken. Wat zij er verder mee doen, moeten ze zelf maar bepalen. Wij gaan er van uit dat het daar in goede handen is om iets voor de fans te kunnen betekenen.

BWT:

        Wat vind je van de ‘Littmann raus’-spreekkoren?

Ralle:

        Die vind ik echt belachelijk. Onze voorzitter heeft bij zijn aanstelling (en waarschijnlijk daarvoor al) gezegd niks van voetbal af te weten. Daar moeten we hem ook niet op beoordelen. Je moet hem beoordelen op zijn kwaliteiten als zakenman. En die zijn ruimschoots aanwezig, want sinds zijn komst gaat het de club financieel beter.

BWT:

        Met welke spelers ga je het meest om?

Ralle:

        Toch vooral met “Jimmy” Mazingu-Dinzey, Achim Hollerieth en Andy Maier.

BWT:

        Wat is het doel voor dit seizoen?

Ralle:

        Persoonlijk natuurlijk fit blijven. Je gezondheid gaat boven alles. Alleen als je fit bent, kun je spelen en presteren. Als ploeg moeten we proberen uit de Regionalliga weg te komen. Misschien lukt dat niet dit jaar, maar wellicht volgend seizoen. Dan zullen we wedstrijden als die van gisteravond natuurlijk wel gewoon moeten gaan winnen.

BWT:

        Wat is tot nu toe het hoogtepunt in jouw St. Pauli-leven?

Ralle:

        Ik weet niet of het hét hoogtepunt is, maar aan mijn doelpunt tegen Bielefeld Amateure een paar weken geleden heb ik mooie herinneringen. Het was mijn eerste doelpunt in een thuiswedstrijd en om dan die ambiance am Millerntor mee te maken, is echt gaaf!

BWT:

Als jullie op zaterdag om 14.00 uur een thuiswedstrijd moeten spelen, hoe ziet jouw dag er dan uit?

Ralle:

        Dan sta ik heerlijk uitgeslapen om 9.30 uur op en geniet in alle rust van een heerlijk ontbijtje. Vervolgens verdrijf ik de tijd met computeren. Ik kan op die momenten niet rustig televisie kijken of een boekje lezen, want daarmee kan ik mijn gedachten niet verzetten. Met behulp van een computerspelletje kan ik dat wel. Om 12.30 uur moeten we ons bij het stadion melden. Tijdens het autoritje moet er muziek aanstaan. Hiphop. Maakt niet uit wat, als het maar opzwepend is.

        Als we op vrijdagavond om 19.30 uur spelen, hebben we ’s ochtends om 10.00 uur nog een training. We lunchen gemeenschappelijk, alvorens iedereen naar huis gaat. Ik slaap dan nog wat, voordat ik weer terug naar het stadion ga.

BWT:

        Aan het eind van dit seizoen loopt jouw contract af. Wat zijn jouw wensen voor de toekomst? Für ewig St. Pauli?

Ralle:

        Wie weet, maar het zou wel erg naïef zijn je daar aan vast te houden. Ik heb het in Hamburg wel heel erg naar mijn zin. Ik heb ook in grote steden als Frankfurt en Berlijn gewoond, maar deze stad is overzichtelijker en minder gejaagd. Maar als voetballer weet je nooit wat de toekomst brengt. Elke voetballer wil natuurlijk zo hoog mogelijk spelen, het zou raar zijn als ik nu al tevreden zou zijn met spelen op de Regionalliga-niveau. Iedere profvoetballer moet streven naar het hoogste. Natuurlijk wil ook ik Bundesliga spelen. Maar het is niet zo dat er één bepaalde club is waar ik dolgraag zou willen spelen. Of het zou in Engeland moeten zijn. Bij Arsenal één keer samen mogen spelen met Thierry Henry moet toch iets geweldigs zijn! Wat die kerel allemaal uithaalt met een bal! Al valt het me wel op dat hij in de Premier League altijd beter presteert dan in internationale wedstrijden. Vorig jaar tegen Chelsea bijvoorbeeld (Champions League, red.) gaf hij 2 keer 90 minuten niet thuis.

BWT:

        Engeland dus?

Ralle:

        Een vriend van mij, Moritz Volz, speelt bij Fulham. Binnenkort ga ik een keer bij hem langs en ga ik als toeschouwer eindelijk een keer een wedstrijd in een Engeland meemaken. Die sfeer, die beleving, dat is toch prachtig? Dat wil toch iedereen?

 

Daar sluiten we ons graag bij aan en we bedanken Ralph voor het gesprek. Als we naar de auto teruglopen praat de verdediger nog honderduit. Over zijn liefde voor Bayern München (waarschijnlijk bewust voor het laatst bewaard….) en over de jeugdwedstrijden tegen Nederlandse clubs. Hij heeft bijvoorbeeld nog tegen Sparta en Ajax gespeeld. Hij memoreert nog even aan Quido Lanzaat met wie hij bij Aachen samengespeeld heeft. Echt een speler uit de Ajax-school, technisch en tactisch ijzersterk, zo vertelt hij.

Van een wit Zettel onder de ruitenwisser is Ralph gelukkig gevrijwaard gebleven.

 

Ralle:

        Toen ik hier nog maar net speelde heb ik waanzinnig veel geld aan bekeuringen uitgegeven. Tegenwoordig niet meer. Ik vermoed de renovatie van het hoofdkantoor van politie grotendeels gefinancierd te hebben.

 

Ralph verklaart zich bereid Willem uit te leggen, hoe je als Michael Schumacher door de stad kunt scheuren en toch gevrijwaard kunt blijven van bonnen.

Opvallend is dat Ralph nog steeds met een kenteken uit Aachen rondrijdt.

 

Ralle:

        Klopt. Ik heb geprobeerd HH-RG-83 (Hansestadt Hamburg + initialen + geboortejaar, red.) als Hamburgs kenteken te bemachtigen, maar dat was al vergeven. Misschien is HH-SP-26 (Hansestadt Hamburg + afkorting Sankt Pauli + rugnummer, red.) een optie.

 

Na van alle nummers van de zeventien hiphop cd’s in de wisselaar de eerste vijf seconden gehoord te hebben, zet hij ons weer af bij het stadion. Het weekend begint voor Ralph pas op zondag. Nu wordt eerst in de sportschool nog hard aan het lichaam gewerkt. Het tekent het fanatisme van deze sympathieke speler.

 

 

Door:

Lid 002

Lid 003

 

 

         

Lieber Ralph,

 

Wir haben uns über das nette Gespräch super gefreut. Wir danken Dir herzlich für deine Zeit, deine Offenheit und den Kaffee. Wir wünschen Dir im Privaten alles Gute und mit der Mannschaft einen baldigen Aufstieg!